Bart Cabanier

Gisteren een bezoekje gebracht aan Neeltje Jans, de stormvloedkering op de Oosterschelde, en een onderdeel van de Deltawerken die ervoor zorgen dat Nederland geen natte voeten krijgt. Die Deltawerken zijn een even fenomenaal als indrukwekkend project, het ‘pretpark’ dat rond Neeltje Jans werd opgezet bleek echter een sof van formaat.
Het waterpark dat zichzelf het leukste waterpark van Nederland, is een samenraapsel van attracties, de ene al treuriger dan de andere, die van ver doorgaans wel wat met water te maken hebben, maar die er niet in slagen om een mooi verhaal rond water te vertellen. De leukste dingen zijn nog de tentoonstellingen en films over de waterwerken zelf en het stukje van de stormvloedkering waar je over mag wandelen. De zeehondenshow met zeehonden die al twintig jaar in een bassin van 10 op 10 leven, als illustratie van wilde zeehonden die je soms rond de dijken aan de Oosterschelde en Noordzee kan zien zwemmen, was vooral zielig. De compleet debiele 3D-film waarin het nauwelijks over water ging en beelden van roetsjbanen (!) afgewisseld werden met 3D-animaties die vermoedelijk eind jaren tachtig op een C64 in mekaar gestoken werden, was vooral enerverend: zelden ben ik me zo bewust geweest van het feit dat ik mijn tijd aan het verdoen was. Ook de walvis-expo kon nauwelijks overtuigen: daar spoot een fonteintje, ginds kwam wat water vanuit het plafond gesproeid, maar wat precies de bedoeling was, dat was bijzonder goed verstopt.
Tentoonstellingen en exposities in mekaar steken is een kunst, zo blijkt maar weer eens. Samengevat was de ?15 die per persoon als entree aangerekend werd een serieuze rip-off. Gelukkig was er aan weergaloze wolkenpartijen aan de eindeloze horizon geen gebrek. Gratis bovendien!

(klik op de foto’s om te vergroten)

ontheroad