Bart Cabanier

Het leek een onschuldig vraagje in een mail: je zegt dat die blog van jou een lifelog is, maar wat is dat eigenlijk, een lifelog?

Een rondje Google’en is altijd een goed begin en meteen de start van een speurtocht die, zoals zo vaak, langs onverwachte wegen voerde.
Volgens de geschiedenisboekjes is het concept lifelog door ene Vannegar Bush, directeur van de Amerikaanse Office of Scientific Research and Development in 1943 bedacht. Hij wilde een machine, een memex, ontwerpen, die ongeveer deze eigenschappen zou hebben:

Consider a future device for individual use, which is a sort of mechanized private file and library. It needs a name, and, to coin one at random, “memex” will do. A memex is a device in which an individual stores all his books, records, and communications, and which is mechanized so that it may be consulted with exceeding speed and flexibility. It is an enlarged intimate supplement to his memory.

It consists of a desk, and while it can presumably be operated from a distance, it is primarily the piece of furniture at which he works. On the top are slanting translucent screens, on which material can be projected for convenient reading. There is a keyboard, and sets of buttons and levers. Otherwise it looks like an ordinary desk.
In one end is the stored material. The matter of bulk is well taken care of by improved microfilm. Only a small part of the interior of the memex is devoted to storage, the rest to mechanism. Yet if the user inserted 5000 pages of material a day it would take him hundreds of years to fill the repository, so he can be profligate and enter material freely.

Most of the memex contents are purchased on microfilm ready for insertion. Books of all sorts, pictures, current periodicals, newspapers, are thus obtained and dropped into place. Business correspondence takes the same path. And there is provision for direct entry. On the top of the memex is a transparent platen. On this are placed longhand notes, photographs, memoranda, all sorts of things. When one is in place, the depression of a lever causes it to be photographed onto the next blank space in a section of the memex film, dry photography being employed.

Een soort uitbreiding van je geheugen dus en het is opvallend hoe accuraat vriend Vannegar 60 jaar geleden een pc omschreef: translucent screens on a desk, te bedienen met keybords, buttons and levers, waarmee je allerhande informatie kan oproepen. Bush dacht dat foto’s, boeken memo’s etc… op microfilm gestockeerd zouden zijn. Hij beschrijft zelfs een scanner waarmee je zelf nog documenten kan inscannen.

Vannegar schreef zijn nota middenin de Tweede Wereldoorlog. Het was hem opgevallen dat de wetenschap er wel in geslaagd was om de fysieke mogelijkheden van de mens via machines uit te breiden, maar dat dat niet gold voor zijn geestelijke vermogens. In de loop der tijden had de mens allerlei werktuigen en machines ontwikkeld om zintuigen en ledematen te hulp te schieten: “hammers that multiply the fists, microscopes that sharpen the eye, and engines of destruction and detection are new results, but not the end results, of modern science.” Het uitdenken en ontwerpen van al dat fraais had bovendien een berg research en wetenschap opgeleverd. Die bovendien steeds specifieker werd. Hoe daarin de weg te vinden? Hoe dat te organiseren?
Met een memex dus. Dat wonderbaarlijke apparaat dat ervoor zorgt dat als “the user wishes to consult a certain book, he taps its code on the keyboard, and the title page of the book promptly appears before him, projected onto one of his viewing positions.
That’s like fookin’ internet, hoor ik Noel Gallagher al denken, en gelijk heeft Noel.

Maar dat was 1943. Vorig jaar publiceerde Wired.com een artikel over een project van het Pentagon dat ‘Lifelog‘ heette en net was stopgezet. ‘Lifelog’ ? la Pentagon had als doel alle informatie over een persoon te verzamelen: alle telefoongesprekken die hij voerde, alle tv-programma’s die hij bekeek, alle magazines die hij las, alle sites die bezocht werden, alle GPS-routes die gevolgd werden en natuurlijk alle mails diehij verstuurde.

Al die info zou in een gigantische database gepompt worden en op basis daarvan zouden wetenschappers profielen kunnen samenstellen. Nog geen klein beetje Big Brother, zoveel is duidelijk. Maar eigenlijk was d?t maar een neveneffect en paste ‘Lifelog’ binnen een onderzoek naar artifici?le intelligentie. Op basis van die database zouden computers kunnen leren begrijpen hoe de menselijke geest werkt. En begrijpen waarom we even stoppen aan een frituur als we ’s zondagochtend van het caf? terug onderweg naar huis zijn.
En als het Pentagon iets bestelt, wordt ook duidelijk omschreven wat het eindproduct moet kunnen en op welke doelgroep gemikt wordt: “The goal of the LifeLog is to turn the notebook computers or personal digital assistants used today into much more powerful tools for the warfighter.”

Maar dat project is dus begin vorig jaar stopgezet. En om terug te komen op deze lifelog: wat mij betreft staat het ook voor het op een blog publiceren van persoonlijke informatie. Foto’s en verslagen van feestjes, reizen, geboortes, etc… Je leven gelogd, voor de eeuwigheid. Want alles wat ooit op het internet gepubliceerd wordt, blijft daar tot het einde der tijden rondzwerven.

media