Fuck verdraagzaamheid
In De Standaard schrijft Saïd El Majdoub van KifKif vandaag een interessante vrije tribune over de term verdraagzaamheid.
Daar wordt je tegenwoordig voortdurend mee om de oren geslagen, maar niemand nog lijkt te weten wat ‘verdraagzaamheid’ eigenlijk betekent.
In Van Dale wordt ‘verdragen‘ omschreven als:
(straf, pijn, last e.d.) dulden, ondergaan => dragen, ertegen kunnen, gedogen, harden, iets kunnen hebben, incasseren, lijden, velen, verduren
2 gebruiken zonder er last van te hebben
El Madjoub zegt: “Op basis van bovenstaande definitie impliceert het verdragen van mensen, het verdraagzaam zijn, dat deze medemens ,,van nature” een negatieve eigenschap zou hebben. En dat we ondanks deze negatieve eigenschap toch zo veel mogelijk van hem of haar moeten verdragen, dulden of erbij nemen. Hier wringt het schoentje: ik heb moeite met deze toegepaste zienswijze.”
En gelijk heeft hij.
Saïd ontdekt nu pas de betekenis van het woord verdraagzaamheid en dat het uitgaat van een “van nature negatieve eigenschap” van je medemens. Sterk. Ik zeg al jaren dat verdraagzaam samenleven is op uw tanden bijten als uw buurman weer eens zichzelf is. Mensen ergeren zich nog al eens aan elkaar en dan moet je op je tanden bijten. Dat is verdraagzaamheid. Jij ergert je aan je buurman die in zijn badjas door de voortuin loopt om zijn brievenbus te legen, hij ergert zich aan die irritante lach van u. Jij ergert je aan het meisje op de bus met haar hoofddoek, zei ergert zich aan uw hoerige kledingstijl. Verdaagzaamheid wil zeggen dat je op zo’n momenten op je tanden bijt. Het alernatief is wat mij betref geen optie.
Maar over welk woord moeten we het dan wel hebben?