Marc Reynebeau loopt in zijn column in De Standaard niet hoog op met de plannen van Kris Peeters’ Vlaanderen In Actie om van Vlaanderen een logistieke draaischijf te maken: “Hela, wat is me dat hier voor een Vlaanderen, zeg? Een Vlaanderen waarin camions voorrang hebben op mensen?”
Gie, huiscartoonist bij Gazet van Turnhout, heeft zo zijn bedenkingen bij de manier waarop de BAM haar Wapper probeert te slijten.
Wat mij betreft: going underground is the way to go!
Peeters & Pichal hadden het vandaag over de slechte staat van chiro- en scoutslokalen. Dat kan, ook in Turnhout, nog veel beter, maar het vraagt wel duidelijke beleidskeuzes. In het Uniform Politiereglement (UGP) staat een uitgebreid hoofdstuk over de (brand)veiligheid van die gebouwen. In de regio Turnhout zijn de normen voor jeugdlokalen een pak minder streng dan voor bijvoorbeeld cafés. Het risico op brand is in jeugdlokalen echter niet kleiner (au contraire), maar de minder strenge normen kwamen er, dixit toenmalig burgemeester Marcel Hendrickx, om de jeugdbewegingen niet op kosten te moeten jagen.
Dat is geen gezonde beleidskeuze. Als we vinden dat onze kinderen in een veilige omgeving moeten kunnen spelen, zijn normen op het vlak van brandveiligheid essentieel. Als dat betekent dat jeugdbewegingen daarvoor extra kosten hebben, lijkt het me logisch dat de stad op de een of andere manier in die kosten tussen komt.
Dat dat de gemeenschap geld kost is wel duidelijk. Dat dat verantwoord gespendeerd geld zou zijn even zeer.
Een treurige één-mei, dit jaar, in Turnhout. Vrijdagavond kwam sp-a gemeenteraadslid Walter Van Houtven om in een auto-ongeluk. Hij was 43, en laat vier kinderen na.
Toen we een jaar of zes geleden terug in Turnhout kwamen wonen, was Walter één van de eerste nieuwe mensen die we hier leerden kennen. Nu ja: kennen. Ons lidmaatschap van de Bond Moyson Oost-Vlaanderen moest overgezet worden naar dat van de Voorzorg Antwerpen, waarvan Walter aan de Merodelei het plaatselijke kantoor leidde. Dat ging allemaal minder soepel dan gedacht, maar geen nood: gelukkig was er Walter die alles toch snel geregeld kreeg. Kleine dingen, maar op straat vanaf toen altijd minstens goed voor een goeiedag of een praatje.
Later leerde ik Walter kennen als collega-raadslid. We zetelden samen in de politieraad en commissie 1, die meestal uitliep in nabesprekingen in een belendende herberg. Een week geleden nog maar, zaten we samen aan de toog. We blikten terug op enkele opvallende uitspraken die in de commissie gedaan waren, blikten vooruit op de één-mei van dit jaar en geraakten er tot slot niet uit of je ’s zondagsvoormiddags nu beter kon gaan boodschappen doen in Baarle-Nassau, dan wel in Sint-Jozef Olen.
Kleine momenten. Het is een droeve gedachte dat die nooit meer zullen terugkomen.
Vrijdagavond ben ik rond een uur of zeven nog, onwetend, langs de plaats des onheils gepasseerd. Ik was onderweg voor een reportage in Kontich, toen ik ter hoogte van de afrit Turnhout takeldiensten en politiewagens zag staan. Ik heb er nauwelijks bij stil gestaan dat er mogelijk dodelijke slachtoffers bij gevallen waren. Jammer genoeg heeft het anonieme slachtoffer van toen een gezicht gekregen. Vreemd.
Walter was een echte socialist. Een volkse mens, met het hart op de juiste plaats, die bovendien geen blad voor de mond nam. Recht door zee, en allergisch voor onrecht. Een man met een onwaarschijnlijke positieve ingesteldheid ook, goedlachs, empathisch.
Ik mis hem nu al.
|
reacties