Peeters & Pichal hadden het vandaag over de slechte staat van chiro- en scoutslokalen. Dat kan, ook in Turnhout, nog veel beter, maar het vraagt wel duidelijke beleidskeuzes. In het Uniform Politiereglement (UGP) staat een uitgebreid hoofdstuk over de (brand)veiligheid van die gebouwen. In de regio Turnhout zijn de normen voor jeugdlokalen een pak minder streng dan voor bijvoorbeeld cafés. Het risico op brand is in jeugdlokalen echter niet kleiner (au contraire), maar de minder strenge normen kwamen er, dixit toenmalig burgemeester Marcel Hendrickx, om de jeugdbewegingen niet op kosten te moeten jagen.
Dat is geen gezonde beleidskeuze. Als we vinden dat onze kinderen in een veilige omgeving moeten kunnen spelen, zijn normen op het vlak van brandveiligheid essentieel. Als dat betekent dat jeugdbewegingen daarvoor extra kosten hebben, lijkt het me logisch dat de stad op de een of andere manier in die kosten tussen komt.
Dat dat de gemeenschap geld kost is wel duidelijk. Dat dat verantwoord gespendeerd geld zou zijn even zeer.
actua
Een treurige één-mei, dit jaar, in Turnhout. Vrijdagavond kwam sp-a gemeenteraadslid Walter Van Houtven om in een auto-ongeluk. Hij was 43, en laat vier kinderen na.
Toen we een jaar of zes geleden terug in Turnhout kwamen wonen, was Walter één van de eerste nieuwe mensen die we hier leerden kennen. Nu ja: kennen. Ons lidmaatschap van de Bond Moyson Oost-Vlaanderen moest overgezet worden naar dat van de Voorzorg Antwerpen, waarvan Walter aan de Merodelei het plaatselijke kantoor leidde. Dat ging allemaal minder soepel dan gedacht, maar geen nood: gelukkig was er Walter die alles toch snel geregeld kreeg. Kleine dingen, maar op straat vanaf toen altijd minstens goed voor een goeiedag of een praatje.
Later leerde ik Walter kennen als collega-raadslid. We zetelden samen in de politieraad en commissie 1, die meestal uitliep in nabesprekingen in een belendende herberg. Een week geleden nog maar, zaten we samen aan de toog. We blikten terug op enkele opvallende uitspraken die in de commissie gedaan waren, blikten vooruit op de één-mei van dit jaar en geraakten er tot slot niet uit of je ’s zondagsvoormiddags nu beter kon gaan boodschappen doen in Baarle-Nassau, dan wel in Sint-Jozef Olen.
Kleine momenten. Het is een droeve gedachte dat die nooit meer zullen terugkomen.
Vrijdagavond ben ik rond een uur of zeven nog, onwetend, langs de plaats des onheils gepasseerd. Ik was onderweg voor een reportage in Kontich, toen ik ter hoogte van de afrit Turnhout takeldiensten en politiewagens zag staan. Ik heb er nauwelijks bij stil gestaan dat er mogelijk dodelijke slachtoffers bij gevallen waren. Jammer genoeg heeft het anonieme slachtoffer van toen een gezicht gekregen. Vreemd.
Walter was een echte socialist. Een volkse mens, met het hart op de juiste plaats, die bovendien geen blad voor de mond nam. Recht door zee, en allergisch voor onrecht. Een man met een onwaarschijnlijke positieve ingesteldheid ook, goedlachs, empathisch.
Ik mis hem nu al.
actua
Onze oudste begint artistiek uit de hoek te komen!
actua
Deze week kregen de kindjes van de kleuterschool een folder van de stad over de grabbelpas mee naar huis. Op de cover daarvan een leuk meisje met een banaan. Maar niet zomaar een banaan. Buurman Stijn was nogal in zijn wiek geschoten dat het een Chiquita-banaan betrof. In een Vrije Tribune op Gazet van Turnhout gooide hij schepen Eric Vos voor de voeten dat Chiquita niet onomstreden is: “Chiquita, mijnheer Vos, is een multinational die zijn werknemers uitbuit, grote brokken regenwoud ruineert, geweldadige organisaties steunt en inhuurt en ga zo maar door.” Ter illustratie voegde hij enkele artikels uit ondermeer MO* en NRC Handelsblad toe. MO* schrijft dat Chiquita 1,7 miljoen dollar betaalde aan de Colombiaanse Verenigde Zelfverdedigingsgroepen AUC, “een rechtse paramilitaire organisatie die zich financiert met drugstransport en talloze doden op het geweten heeft. [...] In de afgelopen 10 jaar werden meer dan 10.000 mensen door het AUC omgebracht, van wie velen werkten op de Chiquita-plantages” In april vorig jaar accepteerde Chiquita volgens MO* een boete van 25 miljoen dollar voor het schenden van de Amerikaanse anti-terrorismewetten. Op het FOK-forum brengt een surfer het verhaal van zijn bezoek aan enkele bananenplantages in Zuid-Amerika: “die plantages worden daar namelijk eens in de zoveel tijd besproeid met allerlei insecticiden etc. en dit gebeurd niet echt op een velige manier. deze gifstoffen worden ook over de lokale bevolking gesproeid waardoor veel van de kinderen daar met allerlei afwijkingen worden geboren en er ook zeer veel kanker voorkomt.”
Sinds 2000 worden de Chiquita-bananen weliswaar onder het ‘Rainforest Alliance’-label verkocht, maar dat is blijkbaar geen garantie. Wikipedia stelt dat de manier waarop Chiquita het label gebruikt eerder met greenwashing dan met oprecht duurzaam beleid te maken heeft.
Natuurlijk heeft de stad geen statement willen maken door een Chiquita-banaan op de folder te plaatsen: waarschijnlijk heeft er gewoonweg niemand bij stil gestaan. Wat zou er ook mis kunnen zijn met een (lekkere) banaan?
Bovenstaande info maakt wel echter duidelijk dat een Chiquita-banaan niet waardenvrij is. En een Vrije Tribune erover schrijven niet eens zo vergezocht.
Niemand zou eraan denken om op een folder over de vrijetijdsprojecten voor kleuters en kinderen een kindje te zetten met een glas bier of met een pak sigaretten in de handen. Daar is het wel duidelijk dat er iets mis met het product. Soms moet je wat verder zoeken.
Ondertussen haal ik mijn bananen bij Bio Shop of Bio Planet, die zijn voorzien van een Fair-Trade, EKO-OKé of Fair-Nandolabel. Of dat beter is dan het Rainforest Alliance-label van Chiquita? Ik hoop het wel. De kritische jongelui bij het Nederlandse Milieudefensie prijzen alvast het EKO-OKé-label aan: dat garandeert bananen die zowel ecologisch als sociaal verantwoord geteeld worden.
actua
reacties