Screenshot Gyproc-forum

Tenminste volgens tientallen berichten op hun sinds begin juli door spammers overspoelde en blijkbaar nauwelijks gemodereerde forum.

Ja, dat Gyproc-forum bevat inderdaad een ‘ware goudmijn aan informatie voor alle doe-het-zelvers’ :-)

Benieuwd wanneer de webmaster terug is uit vakantie.

Vooruit dan maar.

1. Dat ik nu voor Groen! in de Turnhoutse gemeenteraad zetel, ja dat heeft in alle kranten gestaan. Of toch diegene die in de buurt van Turnhout verkocht worden. (maar dat zijn ook kranten! op echt papier gedrukt!) Wat weinigen weten is dat mijn politieke carrière zo ongeveer op mijn veertiende begonnen is. Halverwege de jaren tachtig hing het Ijzeren Gordijn nog netjes overeind, Bob Geldof had de voorbereidselen van Live-Aid aangevangen en in Turnhout had ik Karl Marx ontdekt. Niet dat ik ooit iets van de man gelezen heb, zelfs later tijdens de Pol & Soc-jaren is het er nooit van gekomen, maar wat een kop had die man! Een icoon met waarlijk Warholiaanse allures! En bovendien had ik al snel door dat je ‘r leraars en aanverwanten flink mee de kast op kon jagen. Dat resulteerde bijgvolg in de oprichting van een Karl Marx-fanclub, een club die twee leden telde: ikzelf en een nerderig schoolkameraadje waarmee ik een passie voor de ongeëvenaarde Commodore 64 deelde. Ah, de Commodore 64!
De Karl Marx-fanclub ijverde vruchteloos voor de zaak ‘Moskou Vlaams!’, maar wegens gebrek aan succes, vooral bij de meisjes, stierf de club een stille dood.

2. Enkele jaren eerder, in nog onschuldiger tijden, had ‘De witte van Zichem’ de remake van Robbe De Herdt de aandacht voor de belhamel van de Grote Volksschrijver Ernest Claes flink aangewakkerd. Jaarlijks werd toen een heuse ‘Witte Van Zichem’-verkiezing georganiseerd. Met preselecties in de verschillende provincies en een Grote Finale in Zichem zelf. In de editie van 1982 ben ik daar derde geëindigd. Dat ging niet zonder slag of stoot, want alhoewel ik als winnaar van de preselectie van de provincie Antwerpen rechtstreeks geplaatst was voor de finale in Zichem, dingden toch nog een honderdtal andere wittekoppen naar die titel. De deelnemers dienden allerhande proeven te doorstaan, de ene al smeriger dan de andere (haal uit een berg hooi zoveel mogelijk hardgekookte eieren, test dat door ze op je hoofd stuk te slaan – er staken tientallen niet-gekookte eieren in die hooiberg), maar het was vooral op de theoretische proeven, waarin het erop aan kwam je kennis van het Boek te etaleren dat ik punten scoorde. Goed voor brons én voor een Echte Fiets Met Versnellingen!

3. John Spinnewijn, tot voor enkele jaren de fractieleider van het Vlaams Belang in Turnhout, heeft twaalf jaar geleden mijn leven gered. Dat kwam zo. Het was op de avond van de gemeenteraadsverkiezingen van 1994. Toen stond ik ook al op de lijst van Agalev, op de voorlaatste plaats, dus bijna lijstduwer zeg maar. Die avond dus, trok ik samen met Myriam T., eveneens kandidate op de Groene lijst, langsheen alle partijcafés om de verkiezingssfeer te gaan proeven. We werden overal met bijzonder veel sympathie ontvangen. Nadat we ons in de Volkswil, in de Katholieke Volksbond en het Liberaal Huis veelvuldig hadden laten trakteren, besloten we dat we ook het Vlaams Blok ons bezoek niet konden ontzeggen en trokken we richting Schalmei, een duister café in de Paterstraat waar zij, zo werd gefluisterd, hun overwinning vierden. Vreemd genoeg werd ons bezoek daar niet echt geappreciëerd. Weliswaar wilden de VB-militanten ons wel trakteren, zij het niet op bier, maar op muilperen. De situatie werd alras eerder gespannen van aard, zeker toen ik door enkele even potige als kortgeschoren figuren bij de kraag gegrepen werd, toen plots van achteraan in het café de eerder vermeldde J. Spinnewijn opdook en deze legendarische woorden sprak: “ge moogt ze alle dagen van de week in mekaar slagen, maar niét vandaag!” Waarna we alsnog verzocht werden het pand te verlaten. De muilperen volgden later op de avond alsnog op de parking van discotheek Galgehoeve, er staat me nog iets bij dat enkele travestieten me ter hulp snelden, maar maar de details daarvan zijn wat verloren gegaan in de mist der tijden. En ook: ik had al wat op, die avond.

4. Poprecensenten die menen origineel te zijn door in hun schrijfsels popgroepen te omschrijven als ‘orkest’: weet dat ik die term begin jaren negentig gelanceerd heb. Dat was tijdens mijn RifRaf-periode, en die liep van 1989 tot halfweg 1998. In pre-internettijden was schrijven voor RifRaf best spannend: want zoveel kanalen om muziek tot bij de mensen waren er toen nog niet. Studio Brussel moest nog uitgevonden worden en op MTV ruleden de Dire Straits. Ja, schrijven voor een Rocktijdschrift betekende toen nog iets! Het was Filip Bogaerts die me wees op dat ‘orkest’-ding. De omschrijving maakte toen opgang, (zelfs in Humo schreven ze over ‘orkesten’!) en volgens Filip had ik dat uitgevonden. Filip was niet alleen RifRaf-redacteur maar ook roadie bij de staatsgevaarlijke Kid Safari, dus wie ben ik om zijn woord in twijfel te trekken.

5. We gaan dit jaar trouwen!

En dan nu het leukste aan dit hele stokjes-gebeuren: het doorslingeren naar volgende slachtoffers. Te beginnen met Smintjes, van wie ik al te lang niets meer gelezen heb, dus dat zou een mooie aanleiding zijn om daar terug wat meer langs te gaan. Verder ook: Nicodemus van Eskimokaka (het hoeft niet altijd arty farty te zijn ;-), Casacosmani (goed voor je talen en vooral: benieuwd of hij gaat snappen waar het over gaat) en Liesje van Hoofdstuk Acht (in mijn top 5 van grappigste meisjes in Turnhout!)

Dat is natuurlijk onzin.

Ik werk zelf al twee jaar met OpenOffice: dat ziet er niet alleen (bijna) hetzelfde uit als MS Office, het doet ook (bijna) hetzelfde. Het grootste verschil: €559, want zoveel kost een standaard-editie van MS Office, tegenover nul euro voor OpenOffice. Een standaard versie van MS Office kost daarmee al €60 meer dan de budgetpc die De Standaard wilde samenstellen. Dat Stoffels MS Works, de wel heel erg afgeslankte versie van Office, aanraadt is opmerkelijk. Works kost ook nog altijd €59 en heeft zelfs minder mogelijkheden dan OpenOffice.
Ook bescherming tegen virussen, spyware en aanverwante kan via gratis software. Avast houdt mijn pc al jaren virus-vrij, Ad-aware zorgt dat spyware geen kans krijgt. Het is een beetje puzzelen en zoeken als je op ‘t die manier doet, maar je hoéft dus niet per sé €50 uit te geven voor bijvoorbeeld Norton Anti Virus.

Pivot was leuk maar een handige web-based tool to maintain dynamic site was het niet bepaald. De omslachtige manier waarop je met subweblogs en extra weblogs verschillende categori?n aanmaakt stak op de duur flink tegen.

Nee, dan liever Wordpress, een a state-of-the-art semantic personal publishing platform: iets kaler als je ‘t installeert, maar met de vele plugins naar believen in te richten.

De oude blogposts werden via rss uit Pivot in Wordpress binnengehaald en dat ging verbazend goed. Er is wel iets loos met linebreaks, waardoor in die oude posts teksten wat verknipt lijken, maar daar valt mee te leven.

En avant la musique!

Luc Van Brakel zet Belgische bloggers op de kaart. Letterlijk!
Tourisme Vlaanderen plant al fietsroutes langsheen de mooiste blogspots!